na tutejsze wybrzeża zaczęły napływać Ludy Morza, za których sprawą Megiddo zostało zniszczone i przez kolejne stulecie pozostawało opuszczone. Mniej więcej w połowie XI wieku p.n.e. Megiddo było ponownie warownym miastem, zamieszkanym przez Filistynów. Megiddo po raz pierwszy pojawia się w Biblii, kiedy Żydzi nie zdołali go zająć i przez długie lata pozostawało ono w rękach Kananejczyków i FilistynówZobacz: Księga Sędziów 1,27: „Natomiast Manasses nie zdobył Bet-Szean i miejscowości przynależnych ani Tanaku i miejscowości przynależnych, ani [nie wypędził] mieszkańców Dor i miejscowości przynależnych, ani mieszkańców Jibleam i miejscowości przynależnych, ani mieszkańców Megiddo i miejscowości przynależnych. Kananejczycy mieszkają w tej ziemi aż do dnia dzisiejszego.”. Tłumaczenie według Biblii Tysiąclecia.. Dopiero za czasów króla Dawida weszło w skład Królestwa Izraela, a swój największy rozkwit osiągnęło pod panowaniem króla Salomona. Zajmowało ono wówczas powierzchnię około 6 hektarów i było otoczone potężnymi murami o szerokości 3,5 metrów i wysokości 6 metrów. Pusta przestrzeń pozostawiona we wnętrzu murów, służyła jako magazyny. Miasto było prawdziwym klejnotem królestwa Izraelitów, nazywanym Miastem Rydwanów. Po rozpadzie królestwa, Megiddo weszło w skład północnego Królestwa Izraela i około 835 roku p.n.e.