Ćwiczenia odbywały się wśród wzgórz Wyżyny Manassesa i w otoczeniu bazy Dżo’ara. W ten sposób, cały ten obszar był mocno zdominowany przez Żydów i silnie kontrolowany przez Haganę. W takich okolicznościach, w dniu 2 listopada 1941 roku utworzono kibuc Ramat ha-Szofet.
Grupa założycielska tego kibucu składała się z żydowskich imigrantów z Polski, Litwy, Węgier i Bułgarii. Byli to młodzi ludzie związani z młodzieżową organizacją syjonistyczną Ha-Szomer Ha-Cair. Po przybyciu do Mandatu Palestyny zamieszkali w Rechowot i Ra’ananna, gdzie przeszli oni szkolenie rolnicze oraz zdobyli potrzebne doświadczenie. Po przyjechaniu na Wyżynę Manassesa założyli swój własny kibuc Ramat ha-Szofet (pol. Wzgórze Sędziego), który nazwali na cześć amerykańskiego sędziego Juliana Williama Mack’a. Był on pochodzenia żydowskiego i bardzo mocno wspierał idee syjonizmu, popierając osadnictwo żydowskie w Palestynie. Początki istnienia kibucu były niezwykle ciężkie. Większość okolicznych gruntów była położona na zboczach wzgórz, była słaba i pokryta grubą warstwą kamieni, przez co nie nadawała się do działalności rolniczej. Pionierzy oczyszczali niewielkie kawałki ziemi, na których tworzyli ogródki warzywne.