Podczas regularnego oblężenia Rzymianie używali katapulty i tarany, dzięki którym zdołali dokonać wyłomu w murach obronnych, ale nie zdołali wedrzeć się do środka miasta. Po 47 dniach oblężenia do obozu rzymskiego zgłosił się zdrajca żydowski, który wskazał Wespazjanowi dogodną porę i miejsce ataku. Rzymianie wdarli się przed świtem na mury i zdobyli miasto. Wymordowano 40 tys. Żydów, biorąc do niewoli zaledwie 1200 osób. Kilkadziesiąt lat po wojnie miasto odbudowano po północno-zachodniej stronie wzgórza. Po upadku w 135 roku powstania Bar-Kochby osiedliła się tutaj kapłańska rodzina Mijjamin. Miasto było zamieszkane do czasów bizantyjskich. Później obszar ten pozostawał opuszczony. W wyniku I wojny światowej w 1918 roku cała Palestyna przeszła pod panowanie Brytyjczyków, którzy utworzyli Mandat Palestyny. Przyjęta 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 przyznała te tereny państwu arabskiemu. Podczas wojny domowej w Palestynie w 1948 roku w tym rejonie działały siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej, które paraliżowały żydowską komunikację w całej Galilei. Podczas I wojny izraelsko-arabskiej w październiku 1948 roku Izraelczycy przeprowadzili operację „Hiram”, w trakcie której przejęli kontrolę nad całą Galileą. Po wojnie, okoliczny obszar był zdominowany przez ludność arabską.