Jednocześnie Han Yu wraz z innym uczonym tego okresu, Li Ao (zm. ok. 844) sformułował teorię linii przekazu prawdy (dao), która miała biec od legendarnego króla-mędrca Yao poprzez szereg kolejnych postaci, w tym Konfucjusza, aż do Mencjusza (ok. 371 – ok. 289 p.n.e.), po którego śmierci miała zostać przerwana. Dopiero Han Yu i Li Ao mieli na powrót rozpocząć przekazywanie prawdziwej konfucjańskiej nauki. Późniejsi neokonfucjaniści „zgadzali się z koncepcją ortodoksyjnej linii przekazywania prawdy, sformułowaną przez Han Yu, i twierdzili, że sami są ogniwami w tym łańcuchu”.
Pomimo programowego odcinania się od buddyzmu w koncepcji linii przekazu można odnaleźć wyraźny wpływ buddyzmu chan, z jego przekazem w linii patriarchów. Wpływ buddyzmu można odnaleźć także w wielu innych aspektach neokonfucjanizmu. Tradycyjnie interpretowano te zapożyczenia jako świadomą strategię mającą na celu uzupełnienie tradycyjnego konfucjanizmu o te składniki, których mu brakowało w porównaniu do buddyzmu, a także taoizmu.