Brał udział w działaniach bojowych podczas obrony Odessy, Sewastopola, Kaukazu, forsowaniu Dniepru i Dniestru, zajmowaniu Rumunii i Węgier.
Po wojnie służył w Armii Radzieckiej na stanowiskach sztabowych i dowódczych: zastępca szefa oraz szef oddziału sztabu armii, dowódca pułku piechoty (od stycznia 1953 do grudnia 1955), szef sztabu dywizji. Od stycznia 1957 dowódca dywizji zmotoryzowanej. Od lipca 1961 na odpowiedzialnych stanowiskach dowódczych. Do czerwca 1964 szef sztabu armii, następnie dowódca armii. Od stycznia 1966 szef sztabu i pierwszy zastępca dowódcy, a od kwietnia 1972 dowódca Dalekowschodniego Okręgu Wojskowego. Od maja 1976 do grudnia 1978 pełnił funkcję I zastępcy Głównodowodzącego Wojsk Lądowych, następnie do listopada 1980 dowódcy Dalekowschodniego Okręgu Wojskowego. Z kolei do stycznia 1985 Głównodowodzący Wojsk Lądowych – zastępca ministra obrony ZSRR. Do stycznia 1992 generalny inspektor w grupie generalnych inspektorów ministerstwa obrony ZSRR i doradca szefa sztabu generalnego Zjednoczonych Sił Zbrojnych Wspólnoty Niepodległych Państw. Od września 1992 doradca ministra obrony Federacji Rosyjskiej.
Od 1944 członek partii komunistycznej WKP(b), od 1976 członek Komitetu Centralnego KPZR, deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 9.