Dowodził również, że niebytu nie można poznać ani wypowiedzieć, gdyż między myślą a bytem zachował się związek najściślejszy, czyli myśl nie jest w stanie znaleźć czegoś nieistniejącego.
Parmenides doszedł do swoich twierdzeń na drodze dedukcji, sądził, że to wyniki rozumowania dają właściwy obraz bytu, a nie zjawiska. Dlatego z dwóch rodzajów poznania uznawał tylko myślowe, odrzucał zaś zmysłowe, które było według niego niewiarygodne. Utożsamiał myśl z bytem, ale nie postrzeżenia z myślami, stwierdził mianowicie:
Melissos z Samos Melissos z Samos (V wiek p.n.e) był uczniem Parmenidesa, jednak nie filozofem, a filozofującym żołnierzem. Przypisał bytowi pięciorakie własności: 1) Jest wieczny i nieskończony w czasie, 2) nieskończony przestrzennie, 3) jedyny, 4) niezmienny, 5) nie doznaje bólu ani cierpienia. To co różniło go od swojego mistrza, to fakt że przyjmował nieskończoną przestrzeń bytu, oraz uznawał doskonałość bytu, gdyż nie doznawał bólu i cierpieniaTatarkiewicz W., Historia Filozofii Tom Pierwszy, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe. 1990. s. 37.