Kobryńscy herbu Pogoń Litewska II – wymarły, polski ród książęcy (kniaziowski) pochodzenia wielkolitewskiego. Protoplastą rodu był Roman Fedorowicz, przodek dynastii Giedyminowiczów, poprzez ród Olgierdowiczów.
Kobryńscy wygaśli w linii męskiej około 1490 roku, wraz ze śmiercią Iwana Kobryńskiego.
Etymologia nazwiska Nazwisko rodu Kobryńskich ma charakter odmiejscowy, a konkretniej pochodzi od miejscowości Kobryń na dzisiejszej Białorusi.
Pochodzenie Kobryńscy są rodem książęcym (kniaziowskim), o wielkolitewskim pochodzeniu etnicznym. Należeli do gałęzi rodu Olgierdowiczów z dynastii Giedyminowiczów.
Protoplastą Kobryńskich był książę Roman Fedorowicz, syn Fedora Olgierdowicza.
Historia Początków rodu należy szukać wraz z informacjami o mieście Kobryń, które w 1366 roku jeszcze jako gród stanowił własność wielkiego księcia litewskiego Olgierda z rodu Giedyminowiczów. Świadczy o tym ugoda zawarta pomiędzy królem polskim Kazimierzem III Wielkim a Lubartem (bratem Olgierda) i innymi książętami wielkolitewskimi, w której zastrzeżono, aby król Kazimierz nie miał żadnego prawa do Kobrynia wraz z otaczającym go powiatem, należącymi do Olgierda.