wcześniejszy opis autorstwa Jules′a Badala uważany jest za niedokładny). Na cechy zespołu według Gerstmanna składały się agnozja palców, agrafia, mylenie stron prawej i lewej, akalkulia lub dyskalkulia. We wrześniu 1930 roku przedstawił referat na ten temat na 20. zjeździe Deutsche Gesellschaft für Neurologie w Dreźnie. Sam Gerstmann nie był przeświadczony o tym, że opisany zespół faktycznie jest osobną jednostką nozologiczną; współcześni i późniejsi neurolodzy często kwestionowali jego istnienie, wskazując np. statystyczną rzadkość współwystępowania wszystkich czterech cech zespołu PDF. Istnieje natomiast jednomyślność co do lokalizującej wartości każdego z czterech objawów zespołu dla uszkodzeń płata skroniowego.

Przedstawił modyfikację testu Romberga („test Gerstmanna”): tendencja do przewracania się, po kilkukrotnym zgięciu i wyprostowaniu tułowia z zamkniętymi oczami i złączonymi stopami wskazuje na ataksję móżdżkowąGerstmann J. Über ein neuartiges hirnpathologisches Phänomen. Wiener klinische Wochenschrift 50, ss. 294–296 (1937).