Do tego czasu pokojowe rozwiązanie sporu wydawało się jeszcze możliwe.
Długa droga do Worringen Książę Jan I brabancki prócz dynastycznych, miał także własne interesy – zamierzał rządzić całą Dolną Lotaryngią, do której chciał przyłączyć Limburgię. Wraz ze swoimi limburskimi wasalami Jan I wypowiedział 13 września 1283 r. wojnę Renaldowi i wysłał Adolfa z Bergu na czele armii rycerstwa do Limburgii.
Zygfryd z Westerburga, arcybiskup Kolonii sprzeciwił się roszczeniom Jana I brabanckiego, obawiając się utraty przywilejów nad dolnym Renem. Tydzień później zawiązał sojusz militarny z Renaldem z Geldrii skierowany przeciwko Brabantczykowi. Do obozu Renalda należał m.in. Walram z Valkenburga, którego Renald mianował swoim przedstawicielem w Limburgii.
Rycerstwo limburskie było podzielone. Po stronie Renalda stali Drost z Limburga i Kuno Snabbe z Lontzen z rodu Skavedriesch. Sprzeciwił mu się natomiast Henryk z Mulrepas, który przeszedł na stronę Jana I brabanckiego. Oba rody dorównywały sobie militarnie.
W latach 1283–1288 dochodziło do licznych potyczek, w wyniku których Limburgia została całkowicie spustoszona. Dochodziło też stale do zmiany frontów przez licznych wasali.