w poszczególnych miejscowościach Krymu (oprócz Sewastopola) powstały lokalne komitety tatarskie, podporządkowane formalnie centralnemu Symferopolskiemu Komitetowi Muzułmańskiemu. W rzeczywistości podlegały one dowódcy SS i policji na Krymie. W skład Symferopolskiego Komitetu Muzułmańskiego wchodziło 11 członków. Dzielił się na 6 oddziałów: walki z bandytami (tj. sowieckimi partyzantami), formowania ochotniczych formacji zbrojnych, pomocy rodzinom ochotników, kultury i religii, propagandy i agitacji oraz administracyjno-gospodarczy. Istniała też kancelaria. Lokalne komitety miały taką samą strukturę organizacyjną. Program Komitetu przewidywał zorganizowanie ludności krymsko-tatarskiej do walki z ruchem partyzanckim, odbudowę starych tradycji i zwyczajów, otwarcie meczetów, prowadzenie działalności propagandowej w duchu pro-niemieckim, pomoc niemieckim władzom okupacyjnym i niemieckiej armii. Liderzy tatarskiego ruchu narodowego liczyli, że Niemcy zgodzą się jednak na jakąś formę państwowości krymskiej pod protektoratem III Rzeszy. Stąd w kwietniu 1942 r. opracowali program, w którym planowali powołanie tatarskiego parlamentu i własnej armii będącej w sojuszu z armią niemiecką oraz reaktywowanie partii Milli Firka. Program ten został przesłany Adolfowi Hitlerowi, który nie zgodził się na takie postulaty.