Historia Bakteriocyny zostały odkryte w 1925 r. przez belgijskiego mikrobiologa Andre Gratia i nazwane principle V – czynnik wirulencjiWłodarczyk M., 2002, Różnorodność cech fenotypowych bakterii kodowanych przez plazmidy, Kosmos, Problemy nauk biologicznych, Tom 51, Nr 3 (256), 241-254.. Lwoff wprowadził dwa pojęcia: bakteriocynogenotypia – zdolność do wytwarzania bakteriocyn bakteriocynotypia – sprawdzanie wrażliwości nieznanych szczepów na zestaw wzorcowy bakteriocyn
Bakteriocyny były dzielone na grupy: nieupostaciowane – białka nie osadzające się podczas zwykłego wirowania upostaciowane – zdolne do sedymentacji
Klasyfikacja bakteriocyn Bakteriocyny bakterii Gram + Klasa I Lantybiotyki (lanthionine containing antibiotics) – termostabilne, policykliczne peptydy o masie cząsteczkowej mniej niż 5 kDa, zawierają w swej budowie nietypowe aminokwasy: lantionina, 3-metylolantionina, dehydroalanina, kwas dehydrobutylowy Lantybiotyki typu A – wydłużone, elastyczne cząsteczki, których działanie opiera się na tworzeniu porów w błonie cytoplazmatycznej wrażliwych komórek bakteryjnych. Lantybiotyki typu B – sztywne, globularne cząsteczki o zróżnicowanym mechanizmie aktywności.