Julian Bartyś (ur. 17 stycznia 1923 w Drążgowie, ziemia lubelska, zm. 9 czerwca 1982 w Łodzi), historyk polski, specjalista dziejów gospodarczych Polski, docent w Instytucie Historii Kultury Materialnej Polskiej Akademii Nauk w Warszawie.
Był synem wiejskiego nauczyciela. W latach okupacji uczestniczył w ruchu oporu, po aresztowaniu był więźniem jednego z obozów koncentracyjnych. W latach 1948–1952 studiował historię na Uniwersytecie Łódzkim, dyplom magistra obronił na podstawie pracy Z przeszłości kulturalnej miasteczek południowo-wschodniej Wielkopolski w XVIII wieku; praca ta ukazała się drukiem w 1959 w "Pracach i Materiałach Etnograficznych". Od stycznia 1954 Bartyś pracował w Instytucie Historii Kultury Materialnej PAN w Warszawie (na stałe mieszkał w Łodzi). Rozprawa Nizinna hodowla owiec w II połowie XVIII i w I połowie XIX w. na podstawie dóbr Ordynacji Zamojskiej (Wrocław 1963), uważana za czołową monografię w zakresie historii hodowli owiec w Polsce, przyniosła mu w 1962 stopień doktora. Habilitował się w 1967 na podstawie pracy Początki mechanizacji rolnictwa polskiego (Wrocław 1966) i od 1968 był docentem w Instytucie Historii Kultury Materialnej. Zmarł 9 czerwca 1982 w Łodzi, w "przededniu otrzymania tytułu profesora nadzwyczajnego" (J.