Pościg za Goeben i Breslau – operacja morska, prowadzona przez okręty Floty Śródziemnomorskiej Royal Navy na Morzu Śródziemnym w pierwszych dniach I wojny światowej. Miała na celu przechwycenie dwóch krążowników niemieckiej Eskadry Śródziemnomorskiej (): liniowego SMS „Goeben” i lekkiego SMS „Breslau”, zdążających do Konstantynopola. Wskutek błędów i nieporozumień wśród dowódców brytyjskich obydwa dotarły bezpiecznie do miejsca przeznaczenia. Ich obecność w Imperium Osmańskim i formalne wcielenie do osmańskiej marynarki wojennej miały doniosłe konsekwencje, z włączeniem się tego kraju do działań wojennych po stronie państw centralnych.
Obecność niemiecka na Morzu Śródziemnym W 1912 roku, wobec nasilającego się napięcia w stosunkach międzynarodowych pomiędzy państwami bałkańskimi, dowództwo Kaiserliche Marine podjęło decyzję o utworzeniu Eskadry Śródziemnomorskiej, mającej reprezentować i zabezpieczać niemieckie interesy w regionie. Powstała ona wbrew opinii admirała Tirpitza, który chciał zatrzymać całość sił Hochseeflotte na Morzu Północnym, ale dzięki poparciu cesarza Wilhelma II. W jej skład weszły: najnowszy krążownik liniowy SMS „Goeben” i mający stanowić jego osłonę krążownik lekki SMS „Breslau”.