Oba wyjścia z Morza Śródziemnego na oceany, tj. Gibraltar (na zachodzie)Michael Kerrigan Niezrealizowane plany. II wojna światowa 1939-45, wyd. 2011, s. 44-47 i Kanał Sueski (na wschodzie), były kontrolowane przez BrytyjczykówBarbara Stępniewska-Holzer, Jerzy Holzer Egipt. Stulecie przemian, wyd. 2006, s. 273.
Flota Śródziemnomorska Royal Navy w 1914 roku thumb|left|Admirał Archibald Berkeley Milne W chwili wybuchu I wojny światowej brytyjska Flota Śródziemnomorska, z główną bazą na Malcie, dysponowała jedenastoma dużymi okrętami i pewną liczbą mniejszych jednostek. Główną siłą uderzeniową były trzy krążowniki liniowe: HMS „Inflexible” (okręt flagowy dowódcy Floty, admirała Archibalda Berkeley Milne'a), HMS „Indomitable” i „Indefatigable”. Ponadto w jej skład wchodziła 1. Eskadra Krążowników (krążowniki pancerne HMS „Defence”, , „Warrior” i „Black Prince”) pod dowództwem kontradmirała Ernesta Troubridge'a oraz krążowniki lekkie: , „Gloucester”, „Chatham” i „Weymouth”Andrew Gordon, The transition to war. s.