Rozwój optyki zaczął się w starożytności i w XXI wieku pozostaje nieprzerwany. Początkowo ten dział fizyki był niezależny od innych, jednak w XIX wieku znaleziono jego związki z elektrycznością i magnetyzmem, co zdefiniowało optykę na nowo, w szerszy sposób, jako naukę o falach elektromagnetycznych z pewnego zakresu długości – nie tylko tego widzialnego. XX wiek poszerzył znaczenie optyki jeszcze bardziej – powstała optyka elektronowa, badająca tworzenie obrazów za pomocą innych cząstek niż te światła; optyka stała się tak obszarem bliskim radiofizyce.
Starożytna Grecja Filozofowie przedsokratejscy prowadzili pewne spekulacje o mechanizmie wzroku, a Arystoteles znał dowody, że światło jest szybsze od dźwięku. Euklides opisał między innymi prawo odbicia, dając podstawę katoptryce, a Heron z Aleksandrii wyjaśnił to prawo zasadą najkrótszego czasu.
Początków badania praw optyki należy szukać w starożytnej Grecji. Euklides (325- 265 p.n.e.) był pierwszym twórcą praw optyki. Swoją naukę o optyce rozpoczął razem z nauką geometrii.