Kolejnym ważnym badaczem optyki w starożytnej Grecji był Ptolemeusz (100-175 n.e.). Jego główna zasługą było wyprostowanie teorii emisyjnej Herona. Ptolemeusz potwierdził, że światło nie składa się z nieciągłych linii, tylko formuje ciągłe stożki.
Średniowiecze mały|Fragment dzieła De iride Teodoryka z Freibergu (XIII–XIV w.) mały|Hugues de Saint-Cher w okularach (portret z 1352)
Koniec starożytności nie był końcem rozwoju optyki. Badali ją uczeni europejskiego średniowiecza i świata islamskiego; główni uczeni tego okresu to Ibn al-Hajsam (Alhazen), Roger Bacon, Robert Grosseteste, Teodoryk z Freibergu (niem. Dietrich von Freiberg) i Witelon. W epoce tej rozwinięto nie tylko fizyczne badania nad światłem, ale i praktyczne zastosowania tej wiedzy – wynaleziono i rozpowszechniono okulary korekcyjne.
Wczesna nowożytność mały|Isaac Newton wykonujący swoje „doświadczenie krzyżowe” (łac. experimentum crucis) z dwoma pryzmatami