nadanie herbu Tylmanowi z Gameren przez Jana III Sobieskiego lub nadanie herbu przez Jana Albrechta Radziwiłła geometrze Mikołajowi Hybnerowi w 1615.
Mieszczaństwo warstw średnich i biedniejszych używało powszechniej jako znaków rodowo-własnościowych głównie gmerków, często również umieszczanych na tarczy herbowej, a w miarę wzrastania rodu w ambicje i znaczenie upodobnianego do pełnego herbu. Podobne do gmerków znaki własnościowe - merki - stosowane były na Kaszubach, głównie wśród rybaków, m.in. na Mierzei Helskiej.
W nowszych badaniach nad polską heraldyką mieszczańską podkreśla się, że herby mieszczańskie pełniły funkcję znaków rodzinnych, odmiennie niż gmerki, które miały charakter indywidualny i służyły identyfikacji konkretnej osoby. Badacze zwracają również uwagę, że utożsamianie herbów mieszczańskich z gmerkami jest nieprecyzyjne. Oprócz odmiennej funkcji różniła je także konstrukcja: herby miały zazwyczaj charakter figuralny i występowały na tarczy heraldycznej, podczas gdy gmerki składały się najczęściej z układów linii prostych i łamanych.