W tym czasie pogłębiał swe zainteresowania jakimi były: prawo międzynarodowe publiczne, międzynarodowe prawo karne, stosunki międzynarodowe, a także kwestie dotyczące państw Trzeciego Świata (zwłaszcza afrykańskich) oraz norm prawnych bezwzględnie obowiązujących (ius cogens).
Po wybuchu II wojny światowej wyjechał do Wilna, gdzie pracował dla „Prawdy Wileńskiej”, jednocześnie wykładał na tamtejszym uniwersytecie. Na skutek wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej, ewakuował się do ZSRR, gdzie w latach 1941–1943 był urzędnikiem w kołchozie w obwodzie gorkowskim, a następnie nauczycielem w Instytucie Pedagogicznym w Gzy-Ordzie. W maju 1943 r. wstąpił do ludowego Wojska Polskiego, gdzie po ukończeniu kursów na oficerów polityczno wychowawczych służył jako podporucznik w 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Piastował tam m.in. funkcje zastępcy dowódcy 2 pułku czołgów i szefa wydziału wychowawczego 1 Warszawskiej Brygady Pancernej im. Bohaterów Westerplatte. W październiku 1943 r., brał udział w ciężkich bojach w bitwie pod Lenino. Od 1944 r. wykładał w Szkole Oficerów Polityczno-Wychowawczych przy 1 Dywizji. Od 26 lipca tego roku był radcą prawnym w Sądzie Wojskowym 1 Armii Polskiej w ZSRR. Od 2 września do 20 grudnia 1944 był sędzią Najwyższego Sądu Wojskowego. 22 września tego roku został mianowany kapitanem.