15 lutego 1950 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego i jednocześnie docenta UW, na podstawie rozprawy habilitacyjnej pt. „Międzynarodowe prawo karne, rozwój nowej dziedziny”. Był współzałożycielem i redaktorem dwutygodnika prawniczego „Prawo i Życie”. Pisał również do miesięczników Państwo i Prawo, Wojskowego Przeglądu Prawniczego, a nawet Zeszytów historycznychTak np. tenże Na marginesie pamiętników Zofii Dzierżyńskiej (przyczynek do dziejów stosunków polsko-sowieckich), ZH z. 57, Paryż 1981, s. 220–226..

Od 1 października do 1954 r., samodzielny pracownik nauki Studium Zaocznego Wydziału Prawa UW. Na Uniwersytecie Warszawskim wykładał prawo karne wojskowe, a także prawo międzynarodowe w Katedrze Międzynarodowego Prawa Publicznego i Prywatnego kierowanej przez prof. Cezarego Berezowskiego (1953–1954). W 1954/1955 zastępca profesora przy Katedrze Prawa Międzynarodowego WP UW. Od 1955 do 30 kwietnia 1957 profesor nadzwyczajny Prawa Międzynarodowego na Wydziale Prawa UW. Wykładał również w Centralnej Szkole Prawniczej imienia prof. Teodora Duracza (1950–1953), Akademii Sztabu Generalnego i w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych (1950–1951 – jego dyrektor). W 1954 r.