thumb|200px|7 Pułk Szwoleżerów-Lansjerów, rekonstrukcja, parada z okazji święta 3 maja w Warszawie thumb|200px|Lansjer nadwiślański i ułan Księstwa Warszawskiego thumb|200px|Lansjerzy podczas szarży 7 Pułk Szwoleżerów-Lansjerów (7 Pułk Lekkokonny) – polska jednostka kawaleryjska na żołdzie francuskim.

Geneza W armii napoleońskiej lance popularne stały się dzięki pułkowi jazdy legionowej, który od 1807 zwano Pułkiem Lansjerów Legii Polsko-Włoskiej, od 1808 Pułkiem Lansjerów Legii Nadwiślańskiej. 18 lipca 1811 został wyłączony z Legii Nadwiślańskiej i stał się 7 Pułkiem Szwoleżerów-Lansjerów Wielkiej Armii Napoleona (jednocześnie sformowano 8 Pułk Szwoleżerów-Lansjerów Tomasza Łubieńskiego, również złożony z Polaków).

Organizacja pułku Pułk został zorganizowany według norm francuskich i składał się z 4 szwadronów bojowych po 2 kompanie w każdym, kompanii zapasowej oraz ze sztabu.