René Duguay-Trouin (du Guay-Trouin), pan na Gué (ur. 10 czerwca 1673 w Saint-Malo, zm. 27 września 1736 w Paryżu) – francuski korsarz i admirał.
Pochodził z rodziny armatorów z Saint-Malo. Z woli ojca miał zostać duchownym i uczęszczał do specjalnego gimnazjum, lecz po jego śmierci porzucił szkołę i popadł w długi. Brat zaokrętował go na należący do rodziny okręt i wysłał do walki z Anglikami i Holendrami. W 1694 dzięki wykazanym umiejętnościom otrzymał własny okręt (lugier Le Danycan) i oddano pod jego dowództwo eskadrę. Prowadził korsarskie działania, grabiąc na holenderskich i angielskich łowiskach w pobliżu Islandii. Po stoczeniu 12-godzinnej walki z angielskimi liniowcami w maju 1694 dostał się do niewoli, ale z więzienia w Plymouth uwolnił się dzięki pomocy zakochanej Angielki.
W 1697 koło Bilbao rozgromił holenderski konwój i zdobył łupy wartości miliona franków. Zwrócił na siebie uwagę podczas wojny Francji z Ligą Augsburską w latach 1688–1697, w trakcie podejmowanych wtedy działań korsarskich. W 1697 otrzymał rangę starszego komandora (capitaine de frégate) marynarki królewskiej. thumb|left|180px|Jako królewski dowódca w wyobrażeniu z epoki Największe sukcesy osiągnął w latach 1702–1713 podczas wojny o sukcesję hiszpańską.