Obszarem, na którym B. Hajts położył największe zasługi dla rodzinnego Spisza, były turystyka i krajoznawstwo, które w naturalny sposób wyniknęły z jego zainteresowań przyrodniczych. Po powrocie z Budapesztu wstąpił w szeregi Węgierskiego Towarzystwa Karpackiego (Magyarországi Kárpátegyesület – MKE) w Spiskiej Nowej Wsi i wkrótce stał się jednym z czołowych działaczy tej organizacji na Spiszu. Od 1917 do 1926 r., tj. do swej przedwczesnej śmierci, był prezesem spiskonowowiejskiego oddziału Karpathenvereinu.
Ze szczególnym upodobaniem poświęcił się Béla Hajts poznawaniu i uprzystępnianiu sąsiadującej ze Spiską Nową Wsią północnej części Krasu Spisko-Gemerskiego (zwanej Górami Straceńskimi), która była wówczas jeszcze zupełnie nieodwiedzana przez turystów i nie nosiła jeszcze nazwy „Słowacki Raj”. Przedsiębrał pionierskie wyprawy w głąb roklin – słynnych dziś wąwozów, stanowiących największą atrakcję turystyczną Słowackiego Raju. M. in. 15 sierpnia 1899 r. przeszedł jako pierwszy wąwóz Malý Sokol. W 1906 r. dokonał pierwszego udanego spływu (na tratwie) Przełomem Hornadu. Był twórcą (wyznakowanego dziś żółtym kolorem) szlaku wiodącego wzdłuż Przełomu Hornadu grzbietem tzw. Pasma Brzeżnego (słow. Okrajove pásmo).