Bitwa W pierwszych dniach września, głodna armia angielska, osłabiona przez choroby i zdemoralizowana brakiem jakiegokolwiek sukcesu, zaczęła wycofywać się w kierunku portu Dunbar. Leslie, będąc przekonany, że parlamentarzyści zaczną się cofać, nakazał swej armii iść krok w krok za Anglikami. Armia szkocka doszła do Dunbar jako pierwsza i Leslie ustawił swe oddziały na wzgórzu na południe od miasta, skąd mogły obserwować drogę wycofywania się wojsk Cromwella na południe. Jednak wkrótce, przyjmując przez omyłkę, że Cromwell planuje ewakuację drogą morską, Leslie nakazał swej armii opuścić znakomitą pozycję i zejść w dolinę, ku miastu. Obserwując poczynania przeciwnika Cromwell natychmiast zorientował się, że ma szansę na odmianę losów i pokonanie Szkotów.
W nocy, pod osłoną ciemności, Cromwell przegrupował większość swoich sił w kierunku prawego skrzydła armii szkockiej. Tuż przed świtem 3 września Anglicy przypuścili atak z zaskoczenia. W centrum i na lewym skrzydle Szkoci, choć zaskoczeni, stawili twardy opór, jednak na prawym - pod ciężarem zmasowanego uderzenia parlamentarzystów - zaczęli się chwiać i ustępować. W pewnym momencie prawe skrzydło pękło, co widząc reszta armii Lesliego natychmiast straciła ochotę do walki i rzuciła się do ucieczki.