W 1939 objął obowiązki wikariusza parafii mariackiej w Chełmie i pracował jako prefekt w szkolnictwie jawnym. Jednocześnie przez cały okres okupacji uczył w tajnych kompletach w poziomie gimnazjalnym. Podczas ostatniej wojny w swoim domu przez pewien czas przechowywał obraz Matki Bożej Chełmskiej z katedry na Górze.
Po wojnie (w 1946 r.) udzielał pomocy aresztantom i więźniom oraz upominał się o ich ludzkie traktowanie. Nadal był aktywny w pracy społeczno patriotycznej. Zwolniono go z obowiązków duszpasterskich (wikariatu) i poświęcił się wówczas głównie nauczaniu w szkołach i pracy z młodzieżą w organizacjach religijnych (Sodalicja Mariańska, Koła Ministrantów). Pracę wśród ministrantów prowadził, wykorzystując cenioną przez niego metodykę harcerską (podział na zastępy, stopnie, zbiórki, własny sztandar i in.). W latach pięćdziesiątych opiekował się Kołem Starszych Ministrantów na Górce oraz uczył dorywczo religii.