Ani na pierwszych, ani na drugich nie występuje błona pławna.
Jak już wspomniano, występuje dymorfizm płciowy. Przejawia się on szczególnie w fazie wodnej, na którą przypada okres godowy. Samica, większa od samca, bardziej owalna w przekroju w porównaniu z bardziej kwadratowym samcem, cechuje się masywniejszą budową i jaśniejszym ubarwieniem od płci przeciwnej, ciemniejszej i bardziej jaskrawej. Samiec rozwija, wedle Młynarskiego, niewielką witkę na ogonie w okresie godów, koloru ciemnego i długości 5–8 mm. Struktura ta cechuje się swoistą strukturą histologiczną. Po zakończeniu sezonu rozrodczego twór ten zanika. Wedle Babika specjalista bez trudu zawsze potrafi jednak odszukać jej ślad. Podobna struktura pojawia się u traszki helweckiej. Nowsza pozycja bibliograficzna mówi o szacie godowej z niską płetwą grzbietową (grzebień) i wyraźnymi bocznymi fałdkami grzbietowymi. Samica różni się od samca brakiem nici na ogonie, jaśniejszą barwą i gorszą widocznością fałdów grzbietowych. Wyższy fałd płetwy ogonowej u samca odróżnia się czernią od samiczego. Na dolnej powierzchni ogona samca widnieje też biały pasek o podłużnym przebiegu z czarnymi punkcikami. Płcie różni też kolor opuchniętych warg kloakalnych. U samców są one czarne, u samic zaś żółte, a także mniej opuchnięte.