Głowę L. montandoni określa się jako szeroką, płaską. Z uwagi na wyraźnie widoczne z przodu i z boków krawędzie niektórym obserwatorom zdaje się kanciasta. Na jej powierzchni grzbietowej rozciągają się trzy bruzdy, przebiegające podłużnie, zbiegające się za nozdrzami, mające swoje przedłużenie w postaci krawędzi grzbietu. Duże oczy obejmują okrągłego kształtu źrenice okolone złotymi tęczówkami. Fałd podgardlany sprawia z kolei wrażenie niewidocznego. Występują dwa rzędy zębów lemieszowych, zbiegających się w kierunku przednim.
Ciało tej traszki opisuje się jako krępe. Ma ona płaski grzbiet o wyraźnie zaznaczonych krawędziach bocznych tworzonych przez fałdy gruczołowe, pomiędzy którymi przebiega krawędź środkowa, nieznacznie wypukła niska listwa skóry. Kształt grzbietu zdaje się niektórym badaczom przypominać tarczę herbową.
Ogon L. montandoni cechuje spłaszczenie boczne. Zaopatrzony jest w błonę płetwową o umiarkowanej szerokości oraz cienką nitkę. Występuje ona tylko w czasie godów u samców (w fazie lądowej pozostaje po niej milimetrowej długości czarny szpic), natomiast wspomniana płetwa ogonowa występuje u obu płci, choć u samca w czasie sezonu rozrodczego jest większa.
Przednie kończyny zaopatrzone są w 4 palce. Tylne łapy kończą się 5 palcami.