Thomas Pinckney (ur. 23 października 1750, zm. 2 listopada 1828) – amerykański mąż stanu, wojskowy i dyplomata, weteran wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych z lat 1776–1783 i wojny brytyjsko-amerykańskiej z roku 1812.

Życiorys Pinckney urodził się w Charleston (Karolina Południowa), gdzie jego ojciec, Charles Pinckney, był wysokim kolonialnym urzędnikiem. Gdy Thomas miał 3 lata, jego ojciec zabrał rodzinę do Wielkiej Brytanii, ponieważ miał tam pewne interesy do załatwienia. Gdy ojciec tam zmarł w 1758 roku, Thomas pozostał z matką w Anglii, gdzie kształcił się w Westminster School i w Oxfordzie, a potem we Francji.

Thomas Pinckney powrócił do ojczyzny w 1774 roku. W czasie bunt przeciw Brytyjczykom został jednym z „Patriotów”. W 1775 został kapitanem 1st South Carolina Regiment (Armia Kontynentalna), a potem adiutantem gen. Horatio Gatesa. Bitwa pod Camden w 1780 roku została przez kolonistów przegrana i Pinckney dostał się do niewoli. Gdy rany zagoiły się został wymieniony na brytyjskiego oficera schwytanego przez kolonistów. W roku 1781 walczył pod gen. La Fayette w Wirginii.

Po wojnie był gubernatorem swojego stanu (1787–1789) i jako gubernator ratyfikował nową konstytucję USA.