Vincenot, Quelques réflexions sur Zola et sur <<La bête humaine>> pouvant lui servir de préface [w:] E.Zola, La bête humaine, Fasquelle, Paris 1984, s. 8-9.. W 1878 roku, w czasie spotkania z Edmondo De Amicisem opowiadał mu o planowanym utworze, w którym miały pojawić się liczne sceny związane z kolejnictwem, w tym opis wysiłku maszynisty i lokomotywy oraz scena wypadku. Ten ostatni koncept miał związek z jednym z koszmarów nękających Zolę, który kilkakrotnie zwierzał się swojemu lekarzowi z irracjonalnego lęku przed jazdą pociągiem w tunelu: obawiał się, że dwa wjazdy do tunelu zawalą się, grzebiąc żywcem pasażerów pojazdu. O planowanej powieści, której akcja miałaby rozgrywać się w środowisku kolejarzy, Zola wspominał też w 1878 roku Paulowi AlexisowiH. Suwała, Emil Zola, Wiedza Powszechna, Warszawa 1968, s. 327-328..

W 1882 roku projekt powieści o pociągach był na tyle skonkretyzowany, że Zola był już w stanie zaprezentować ogólne tło utworu, faktycznie wykorzystane później w Bestii ludzkiej: puste równiny, przez które przejeżdża ekspres, samotny dom przy torach i kobietę z chorągiewką przy przejeździe kolejowym, co razem tworzyło poczucie izolacji.