W Anglii kontynuowała pracę w samym oddziale, w krótkim czasie mąż też dotarł do Anglii, gdzie dokonywał ocen po wypadkach samolotowych jako „crash inspector”. Towarzyszyła mężowi w wyprawach do miejsc wypadków, często pomagając mu w nawigacji w czasie gęstej mgły. W 1944 otrzymała z Polski wiadomość o zastrzeleniu przez hitlerowców całej swojej rodziny w Warszawie. W obawie przed prześladowaniami komunistycznych władz nie wrócili po wojnie do Polski.
W marcu 1949, razem z córkami, poleciała do Pakistanu, (gdzie Władysław Turowicz przebywał od początku 1948 wraz z 30 polskimi wyższymi oficerami lotnictwa i technikami, którzy przez trzy lata pomagali w budowie Pakistańskich Sił Powietrznych). Zofia Turowicz była instruktorem szybownictwa dla pakistańskiej młodzieży w Karaczi (1950–1952) i Rawalpindi (1953–1954). W 1955 urodziła syna, a w 1957 zaczęła uczyć matematyki i chemii w Szkole Amerykańskiej w Karaczi. Przestała pracować w 1970, aby zająć się obłożnie chorym mężem.
Zofia Turowicz mieszkała w Karaczi.