SDKPiL) i PPS zakończyło trwający właściwie już od początku lat osiemdziesiątych XIX w. proces krystalizowania się dwóch orientacji ideologiczno-politycznych w środowisku socjalistów polskich. Tym samym dokonał się trwający aż do grudnia 1948 r., tzn. do momentu powstania PZPR - a więc całe 55 lat - rozłam w polskim ruchu robotniczym na dwa odmienne, a częstokroć wprost przeciwstawne w swych dążeniach nurty - konsekwentnie rewolucyjny i internacjonalistyczny, reprezentowany najpierw przez samą SDKPiL, po 1906 r. także przez PPS-Lewicę, później od 1918 r. przez powstałą z połączenia tych dwóch partii KPP i wreszcie od 1942 r. przez PPR i nurt niepodległościowo-socjalistyczny o silnych tendencjach oportunistyczno-prawicowych i solidarnościowo-nacjonalistycznych, reprezentowany przez PPS. Ten dychotomiczny podział był oczywiście podziałem najbardziej generalnym, w toku rozwoju polskiego ruchu robotniczego powstało bowiem wiele struktur organizacyjnych pośrednich, jak choćby funkcjonująca w latach 1900-1908 niewielka liczebnie PPS-Proletariat, kierowana przez Ludwika Kulczyckiego. Podziały przebiegały także wewnątrz obydwu struktur zasadniczych.