Niejednorodna była zwłaszcza PPS, wewnątrz której od samego początku istniał nasilający się z czasem nurt lewicowo-internacjonalistyczny, reprezentowany przez Jana Stróżeckiego, Kazimierza Kelles-Krauza i innych działaczy, zwłaszcza późniejszych przywódców PPS-Lewicy. Ocena źródeł tego rozłamu należy do kontrowersyjnych tematów historiografii polskiego ruchu robotniczego. W dotychczasowych dyskusjach dają się zauważyć dwa główne punkty widzenia: pierwszy wiąże to zjawisko z wyodrębnieniem się w latach dziewięćdziesiątych XIX w. w całym międzynarodowym ruchu robotniczym dwóch nurtów - rewolucyjnego i reformistycznego, drugi zaś wszystko tłumaczy i usiłuje wyjaśnić jedynie zróżnicowaniem poglądów na sposób rozwiązania kwestii narodowej.
Kalendarium polskiego ruchu robotniczego
Strajki robotnicze w okresie zaborów i II Rzeczypospolitej Na obecnych ziemiach polskich ruch robotniczy formował się w strajkach i manifestacjach ulicznych. Pierwsze strajki wybuchły na pruskim Śląsku: 1847 – strajki górników w Królewskiej Hucie (dzisiejszy Chorzów) 1850 – strajki w Siemianowicach, Mysłowicach i Rybniku. 1871 – bunt robotniczy w Królewskiej Hucie – strajk górników kopalni Król spowodowany wprowadzeniem tzw.