Łączył obronę w sądzie z anonimowym publikowaniem w czasopiśmie. W nim zaś, bardzo szybko zamkniętym „wskutek finansowego cherlactwa”, Andriejew publikował bożonarodzeniowy szkic „Co widziała kawka” i porzuca (i tak w całości nigdy nie napisaną) bajkę „Oro”.

Zdobywszy uznanie jako utalentowany reporter, dosłownie po dwóch miesiącach, 6 listopada 1897 roku, przeniósł się do nowo założonej moskiewskiej gazety – „Kurjer”.

Andriejew wkrótce zaczynał publikować w „Kurjerze” felietony, które podpisywał „James Lynch” i „L.-ew”, i opowiadania.

Kiedy później Andriejew osiągnął duży rozgłos, pewne wydawnictwa, żeby wydać chociaż cokolwiek z dzieł modnego pisarza, zaczęły przedrukowywać felietony Jamesa Lyncha.

Dla wielkanocnego numeru 1898 roku na prośbę redakcji zostało napisane „pod wpływem Dickensa”, którego Andriejew bardzo kochał, czytał ponownie „z dziesięć razy”, opowiadanie „Bergamot i Garaśka”. Ono zadecydowało o losie Andriejewa: zwrócił na niego uwagę Maksim Gorki. Młodzi pisarze zaprzyjaźnili się i razem z niektórymi innymi początkującymi pisarzami – Skitalcem, Buninem, Tieleszowem, i śpiewakiem Szalapinem – utworzyli niewielką literacko-artystyczną wspólnotę.