Wprawdzie Nysa broniona przez mieszczan pod wodzą Puty oparła się atakom, jednak oblegający zrównali z ziemią zabudowania wszystkich przedmieść. W kilka dni później jedna część podzielonych sił husyckich w ciągu jednego tylko dnia zdobyła, złupiła i spaliła Paczków i Widnawę, druga opanowała Głuchołazy, paląc miasto i mordując jego mieszkańców.
Działania wojenne na ziemi kłodzkiej wzmogły się w grudniu tegoż roku, kiedy oddziały taborytów pod wodzą Jana Kralovca rozłożyły się warownym obozem między Starym Wielisławiem a Szalejowem, skąd szachowali załogę Kłodzka i łupili okoliczne miejscowości. Stacjonarny charakter wyprawy postanowił wykorzystać książę Jan ziębicki, głównodowodzący armią antyhusyckiego sojuszu. Wkraczając na ziemię kłodzką na czele wojsk śląskich zerwał wymuszone przez husytów krótkotrwałe zawieszenie broni i 27 grudnia 1428 stanął pod Wielisławiem. Mimo braku taborów zdecydował się na atak, który skończył się katastrofą. Pod siłą husyckiego ognia uderzenie załamało się, a atakujące wojska poszły w rozsypkę. Kontratak taborytów rozniósł pierzchające oddziały Jana, który sam został zabity w trakcie forsowania Bystrzycy Dusznickiej.