Nauczyciel i działacz społeczny Po studiach rozpoczął pracę jako nauczyciel języków klasycznych w Gimnazjum Mikołaja Reja w Warszawie. Zanim jednak to nastąpiło, Kotarbiński musiał zdać ponownie egzamin z zakresu gimnazjum, gdyż doktorat filozofii uzyskany we Lwowie, jako zagraniczny nie został uznany w zaborze rosyjskim, a świadectwo maturalne uzyskane w Parnawie, które dawało pewne uprawnienia nauczycielskie uległo po 5 latach przedawnieniu. Od 1918 roku zastępca wykładowcy, a następnie mianowany 1 kwietnia 1919 roku profesorem nadzwyczajnym filozofii na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1 kwietnia 1929 roku profesor zwyczajny. W roku akademickim 1929/30 dziekan Wydziału Humanistycznego UW.
W dwudziestoleciu międzywojennym zaangażowany w sprawy społeczne, występował m.in. przeciwko antysemityzmowi, nacjonalizmowi oraz klerykalizmowi. Pisał głównie w miesięczniku „Racjonalista”, organie Polskiego Związku Myśli Wolnej. W trakcie prześladowań studentów pochodzenia żydowskiego na polskich uczelniach, kiedy organizacje prawicowe próbowały wyznaczać osobne sektory na salach wykładowych dla studentów nie-Polaków solidarnie dołączył do ich protestuStudenci sprzeciwiający się takim działaniom uczestniczyli w wykładach stojąc., w ramach którego swoje wykłady prowadził na stojąco.