Był przeciwnikiem wprowadzonemu na Uniwersytecie Warszawskim w roku akademickim 1937/1938 gettu ławkowemu. W swojej działalności zbliżony do lewicy socjalistycznej był członkiem Związku Nauczycielstwa Polskiego będąc w latach 1937–1939 prezesem Sekcji Szkół Wyższych.
Działalność w czasie II wojny światowej W czasie okupacji brał udział w tajnym nauczaniu Uniwersytetu Warszawskiego. W 1943 roku jego nazwisko pojawiło się na liście wrogów narodu polskiego stworzonej przez prawicowe organizacje podziemne. Ze względów bezpieczeństwa wyjechał z Warszawy i przebywał kilka miesięcy w Krężnicy Okrągłej koło Lublina, w majątkach Zofii Kuźnickiej i Zofii Klarnerowej. Tam rozpoczął pisać Traktat o dobrej robocie. Powrócił do Warszawy i kontynuował pracę na Uniwersytecie podziemnym. Na przełomie 1943/1944 roku zachorował na awitaminozę i w wyniku ropnych komplikacji musiał poddać się operacji. Do momentu wybuchu powstania warszawskiego przebywał na Starym Mieście, w swoim domu na ul. Brzozowej 13. Tam też odbywały się przez jakiś czas zebrania szkolne i naukowe. W trakcie powstania dom wraz z notatkami i rozpoczętymi pracami uległ zniszczeniu. Wśród nich było m.in.