był jednocześnie nauczycielem religii w gimnazjum w pobliskim Olsztynku. 30 czerwca 1865 objął funkcję proboszcza parafii św. Jakuba i dziekana w Olsztynie. Rychło przystąpił do koniecznego remontu kościoła parafialnego (po II wojnie światowej, wraz z przeniesieniem stolicy diecezji do Olsztyna, świątynia zyskała status konkatedry, potem bazyliki mniejszej). Proboszcz Karau zadbał również o dokończenie budowy Szpitala Mariackiego.
W okresie Kulturkampfu kilkakrotnie naraził się władzom pruskim. W październiku 1877 został postawiony przed sądem za zorganizowanie łosiery do Klewek, ale nie otrzymał żadnej kary. W listopadzie i grudniu tegoż roku był sądzony za pełnienie posługi duszpasterskiej w wakujących podolsztyńskich parafiach w Klewkach i Jonkowie, a we wrześniu 1878 — za wygłoszenie uznanego za antypaństwowe kazania w Gietrzwałdzie i prowadzenie III Zakonu św. Franciszka.
Mimo wymienionych wyżej konfliktów z władzami pruskimi otrzymał kilka odznaczeń państwowych, w tym Order Czerwonego Orła IV klasy. W październiku 1889 został kanonikiem honorowym kapituły warmińskiej we Fromborku (instalowany 17 października 1889).