Po przeniesieniu zakładu na późniejszą ulicę Modelarską 7, zaczął się on szybko rozwijać – w ciągu trzech lat wzniesiono budynki zarządu, ciągarek, kuźni i odlewni. W „Rapidzie” produkowano części zamienne do autobusów Śląskich Linii Autobusowych, ruszty żeliwne do lokomotyw parowych i odlewy żeliwne korpusów silników elektrycznych. Wykonywano w tym okresie około 35 ton odlewów miesięcznie przy zatrudnieniu na poziomie około 55 osób.
W okresie II wojny światowej zakład został przemianowany przez niemieckie władze okupacyjne na Rapid Industrie – Anlage Hohenlohenhütte, a także zwiększono zatrudnienie do około 120 osób. Produkcję przestawiono na potrzeby zbrojeniowe, wytwarzając żeliwne balasty, elementy do hermetycznych włazów dla okrętów podwodnych, zapalniki oraz wykonywano wstępną obróbkę śmigieł.
Po wojnie „Rapid” Zakłady Przemysłowe zostały przejęte przez Zjednoczenie Fabryk Maszyn i Sprzętu Górniczego w Katowicach. W kwietniu 1945 roku dyrektorem fabryki został Edmund Brzozowski, a w tym czasie produkowano w niej narzędzia górnicze, wiertła, groty do młotków oraz koronki do urządzeń typu „Demag”. W 1963 roku Zakłady Przemysłowe „Rapid” połączono z Katowicką Fabryką „MOJ” w Fabrykę Sprzętu i Narzędzi Górniczych im. Karola Świerczewskiego.