Ostatecznie wojsko polskie musiało oddać Korsuń i nie zdołało pokonać zgromadzonych pod Perejasławiem Kozaków (okopali się oni w taborze i bez artylerii bardzo ciężko było ich pokonać), dlatego 8 czerwca 1630 roku rozpoczęto negocjacje, które w rezultacie doprowadziły do podpisania Ugody.
Warunki ugody i następstwa Kozacy zobowiązali się zaprzestać wypraw na ziemie tureckie oraz symbolicznie spalić swoje czajki. Stanisław Koniecpolski naciskał na wydanie przywódcy Tarasa Fedorowicza, w Ugodzie jednak odstąpiono od tego, gwarantując mu wolność lecz odsuwając od dowództwa. Liczbę Kozaków rejestrowych powiększono do 8000. Kozacy zobowiązali się także oddać zdobyte 15 czerwca armaty.
Sama Ugoda nie zadowalała żadnej ze stron. Mimo zgody ze strony starszyzny kozackiej na jej podpisanie, sam Fedorowicz był przeciwny jej zapisom (nie uzyskał swoich celów) i wkrótce opuścił Perejasław wraz ze swoimi stronnikami, aby organizować kolejne powstanie przeciwko Polakom (bez większych sukcesów).
Zapisy Ugody pozostały martwe i praktycznie nie weszły w życie, doprowadzając tym samym do kolejnych napięć między Rzecząpospolitą a Kozakami i wybuchu kolejnych powstań kozackich.
Zobacz też Unia hadziacka
Kategoria:Powstania kozackie w I Rzeczypospolitej Kategoria:Historia Polski 1572–1697 Kategoria:Wydarzenia 1630 Kategoria:Perejasław