Du Pont podzielił swoją flotę na główny dywizjon złożony z dziewięciu najcięższych fregat i slupów w formacji liniowej oraz dywizjon flankujący złożony z pięciu kanonierek. Plan zakładał wejście do cieśniny w dwóch równoległych kolumnach: lżejszy dywizjon miał przejść samym jej środkiem, ostrzeliwując oba forty. Tymczasem zespół główny winien był minąć forty, dwie mile od wejścia do cieśniny zawrócić w lewo i przepłynąć wolno obok Fortu Walker, ostrzeliwując go ze swych wszystkich 123 dział, po czym ponownie zawrócić po wydłużonej elipsie, tym razem biorąc na cel Fort Beauregard. Dywizjon flankujący miał teraz trzymać się na uboczu, zwalczając okręty konfederackiej flotylli i wszelkie inne cele na swej drodze, podczas gdy dywizjon główny ostrzeliwać stale oba forty poszerzając swój eliptyczny kurs tak, by podchodzić coraz bliżej celów.
Przy pierwszym nawrocie floty unijnej w cieśninie Tattnall rzucił swe cztery jednostki w stronę ujścia, oddając kilka salw w kierunku Wabash. Gdy okręty unionistów odpowiedziały celnym ogniem, Tattnall zawrócił i schronił się w ujściu rzeczki Skull Creek, 5 kilometrów na północny zachód od Fortu Walker.