Flota, zawracając na wschód, rozpoczęła bombardowanie północnego sektora Fortu Walker. Konfederackie działa odpowiadały chaotycznie i niecelnie. Okręty, generalnie trzymając się eliptycznego kursu, ciągle zmieniały szybkość i zasięg, co utrudniało artylerzystom na lądzie celowanie. Co więcej, wiele pocisków nie pasowało kalibrem do luf, proch był podłej jakości, a część dział za mocno odbijała i tym samym była niezdatna do użytku (w związku z brakiem amunicji konfederaccy artylerzyści nie mogli sobie pozwolić na ćwiczenia strzeleckie przed atakiem). Fort był zaprojektowany, by bronić cieśniny przed okrętami wpływającymi z otwartego morza, nie od strony rzeki. Teraz spadały nań 24 pociski na minutę. Dywizjon flankujący przyłączył się do ostrzału.
Po zawróceniu okręty podeszły na odległość 600 metrów od Fortu Beauregard, gdzie w tym momencie już tylko trzy działa były sprawne. Gdy zawrócono na południe, rozpoczynając trzecią elipsę, du Pont otrzymał informację, że Fort Walker został opuszczony. O godz. 14.20 oddział desantowy marynarki zatknął flagę Unii na wałach, a transportowce zaczęły wysadzać na ląd piechotę, by przed zmierzchem obsadzić umocnienia. W Forcie Beauregard flaga Konfederacji została opuszczona wieczorem, a oddziały armii unionistów zajęły go wczesnym rankiem. Było to łatwe zwycięstwo.