Za datę założenia miasta przyjmuje się rok 1614, kiedy to lokalny feudał, Sulejman Pasza Bargjini, polecił wybudować meczet, piekarnię oraz łaźnię turecką (hammam). Osada, nazwana pierwotnie Tehran, stała się ważnym punktem handlowym na skrzyżowaniu szlaków karawanowych. Przez kolejne stulecia Tirana pozostawała jednak w cieniu pobliskich ośrodków takich jak Kruja czy Durrës.
XX wiek: Droga do stołeczności Przełomowym momentem był rok 1920. Podczas kongresu w Lushnji, 8 lutego, podjęto decyzję o ogłoszeniu Tirany tymczasową stolicą Albanii (ze względu na jej centralne położenie i bezpieczeństwo strategiczne). Status ten został potwierdzony na stałe w 1925 roku.
W okresie międzywojennym król Zog I sprowadził włoskich architektów, którzy nadali miastu europejski sznyt. Wytyczono wówczas szeroki bulwar Króla Zoga (obecnie Bulwar Męczenników Narodu) oraz monumentalny plac Skanderbega.
Era komunizmu i współczesność Po 1944 roku Tirana stała się centrum totalitarnego państwa Envera Hodży. Miasto przekształcono w duchu socrealizmu – wyburzono wiele zabytkowych bazarów i meczetów, budując w ich miejsce gmachy użyteczności publicznej (np. Pałac Kultury) oraz ogromne osiedla z prefabrykatów.