Dla dodatnich wartości argumentu styczna funkcja Blasiusa jest regularną, monotonicznie rosnącą funkcją nieposiadającą punktów przegięcia. Funkcja styczna Blasiusa posiada dwie asymptoty. Jedna z nich to asymptota pozioma na wysokości 1, do której dążą wartości funkcji, gdy jej argument zmierza do nieskończoności. Druga asymptota jest asymptotą ukośną o nachyleniu równym pierwszej pochodnej pierwotnej funkcji Blasiusa, gdy jej argument zmierza do zera. Wartości stycznej funkcji Blasiusa zbliżają się do asymptoty ukośnej, gdy jej argument zmierza do zera.

Funkcja styczna Blasiusa opisuje rozkład prędkości stycznej do nieskończonej płaskiej płyty w laminarnej warstwie granicznej rozwijającej się w pobliżu płyty. Wzór na rozkład prędkości stycznej przyjmuje wówczas postać:

gdzie jest prędkością jednorodnego strumienia płynu poza warstwą graniczną równoległego do sztywnej płyty, a jest parametrem samopodobieństwa zdefiniowanym jako:

gdzie: – odległość równoległa do kierunku przepływu, liczona od początku płyty, – odległość prostopadła do kierunku przepływu, liczona od powierzchni płyty, – gęstość płynu, – lepkość płynu.

Rozkład prędkości stycznej w warstwie granicznej wyraża się więc ostatecznie wzorem: