Ten zwyczaj praktykował do końca swego życia.
W wieku 12 lat podjął służbę u dziedzica Marka Tuliusza Picchi w Citta Ducale. Najpierw polecono mu paść bydło, a po kilku latach podjął ciężką pracę w polu.
Feliks lubił przebywać w samotności. Stronił od zbędnych rozmów. Zawsze jednak odpowiadał z życzliwością, gdy był o coś zapytany. Jego sposób życia był podporządkowany wewnętrznym potrzebom duszy. Ze swego małego pokoju na poddaszu uczynił pustelnię, aby oddawać się modlitwie. W dniach postów, których przestrzegał bardzo rygorystycznie, pierwszy posiłek spożywał dopiero po zachodzie słońca. Niedziele i święta poświęcał Bogu. Przystępował wtedy do spowiedzi i Komunii św. Z wielką gorliwością uczestniczył we Mszy św. Źródła biograficzne wspominają o ekstazach podczas Mszy św. Jest w nich także wzmianka o darze bilokacji: widziano Feliksa jednocześnie w dwóch miejscach – w kościele i w pracy na polu.
Do ulubionych lektur, które na jego prośbę czytali mu ludzie posiadający tę umiejętność, dołączyły się żywoty świętych pustelników i ojców pustyni. Na podstawie ich biografii ukształtowało się w nim pragnienie poświęcenia życia Bogu.