Następnie przeszedł na krótko do Tivoli dla wzmocnienia zdrowia. Tu, pod duchową opieką o. Michała z Segusia (Susa), zakonnika wykształconego i pobożnego, zatapiał się jeszcze głębiej w tajemnicach Ukrzyżowanego. Bracia przekonali się wkrótce, że br. Feliks przewyższa innych gorliwością i pobożnością. Zadawali sobie pytanie: „Jak to możliwe, że prosty chłop, popędzający dotychczas woły, już na początku drogi zakonnej jest tak dobry w sprawach duchowych?”. Feliks nie chciał być nikim więcej, niż był w rzeczywistości. Jako chłop był oddany swemu zajęciu, jako zakonnik – tym bardziej oddawał się służbie Bożej. Stosował się wiernie do Reguły i Konstytucji swojego młodego Zakonu. Przez całe życie zakonne był wzorem posłuszeństwa, ubóstwa, modlitwy, pokory, wdzięczności i pogody ducha.