Tomasz Marceli Szarota (ur. 2 stycznia 1940 w Warszawie, zm. 10 sierpnia 2026) – polski historyk, badacz historii XX wieku, profesor nauk humanistycznych, pisarz i publicysta.
Życiorys Był synem Rafała Marcelego Blütha (1891–1939), sowietologa, publicysty katolickiego i historyka literatury, rozstrzelanego przez Niemców w listopadzie 1939 roku (urodził się kilka tygodni po jego śmierci) i Elidy Marii Szaroty (1904–1994), romanistki i germanistki.
Absolwent XIV Liceum Ogólnokształcącego im. Klementa Gottwalda w Warszawie (1957). W latach 1957–1962 studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim. Jego praca magisterska Dzieje Dyrekcji Białych w powstaniu styczniowym napisana pod kierunkiem Stefana Kieniewicza otrzymała nagrodę im. Emila Kipy za najlepszą pracę magisterską w danym roku. Od 1962 był pracownikiem naukowym Instytutu Historii im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk, gdzie w 1966 uzyskał stopień doktora (na podstawie przygotowanej pod kierunkiem Franciszka Ryszki rozprawy o powojennym osadnictwie polskim na Dolnym Śląsku), a w 1978 stopień doktora habilitowanego (na podstawie drugiego, poszerzonego wydania monografii Okupowanej Warszawy dzień powszedni).