Ciało jako nośnik znaczeń Ciało w antropologii tańca jest rozumiane jako narzędzie kontroli. To, jak i co się tańczy, zależy od społecznych wyobrażeń na temat cielesności. Jej wyznacznikiem jest to, co uznaje się za piękne, stosowne, erotyczne, agresywne czy święte. Taniec jest więc formą dyscyplinowania ciała i jednocześnie jego ekspresji. Wyznacza ramy tego, co dopuszczalne, ale pozwala także na ich przekraczanie. Badania nad tańcem ukazują jak społeczności - właśnie poprzez ruch - regulują płeć, seksualność, wiek czy przynależność etniczną.

Podejście badawcze Taniec jako system komunikacyjny Jednym z podstawowych założeń antropologii tańca jest to, że taniec można analizować jako system znaków kulturowych. Poszczególne ruchy, pozy, rytm czy układy taneczne nie są przypadkowe. Mają one swoje korzenie w systemie obowiązującym w danej społeczności. Taniec funkcjonuje podobnie jak język. Pozwala on jednak na komunikowanie tego, co często niewyrażalne słowami, na przykład emocje, hierarchie społeczne, ideologie, orientacje czy zakazy. Tancerz odgrywa rolę nadawcy, a widz odbiorcy. Role te są często dynamiczne i wzajemnie się przenikają.