Taniec jako profil kultury W podejściu systemowym taniec jest analizowany jako „profil kultury”, czyli struktura, która ukazuje sposoby przedstawiania rzeczywistości danej społeczności. Układy choreograficzne zawierają w sobie różne wzory relacji międzyludzkich, ale także mechanizmy władzy, czy podziały płciowe. Ukazują także sposoby zarządzania przestrzenią i czasem. Dzięki analizie struktur tanecznych badacz może odczytać głębsze warstwy kultury. Często są one wykonywane bez świadomości samych uczestników praktyk tanecznych. Taniec staje się, w tym ujęciu, narzędziem diagnozy społecznej i kulturowej.

Krytyka eurocentryzmu i kategorii artystycznych Współczesna antropologia tańca odrzuca klasyczne podziały na taniec artystyczny i ludowy. Uznaje je za zbyt silnie osadzone w europejskim dziedzictwie estetycznym. Takie rozróżnienia często deprecjonują formy taneczne rozwijane poza kontekstem instytucji sztuki. Ignorowany jest wtedy, na przykład taniec rytualny, uliczny czy plemienny. Traktowane są jako niższe lub mniej wyrafinowane. Krytyka eurocentryzmu prowadzi do postulatów uwzględnienia lokalnych definicji tańca, które nie zawsze odpowiadają zachodnim kategoriom estetycznym czy formalnym. Dzięki temu badacze mogą dostrzec taniec w działaniach wcześniej pomijanych.