30 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika w korpusie rzeczno-brzegowym. W styczniu 1922 został przeniesiony do rezerwy na podstawie wniosku reklamacyjnego. 8 stycznia 1924 został zweryfikowany w stopniu porucznika rezerwy marynarki ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 3. lokatą w korpusie rzeczno-brzegowym.
W 1927 zdał egzamin sędziowski i od tego czasu pracował w Biurze Orzecznictwa Sądu Najwyższego w Warszawie. Współredagował w tym czasie „Zbiór orzeczeń Sądu Najwyższego”. W 1939 został mianowany sędzią apelacyjnym, a przed samym wybuchem wojny wyznaczony do pełnienia funkcji sędziego Sądu Najwyższego. Okres II wojny światowej spędził w Warszawie. Od 1945 był urzędnikiem w Ministerstwie Sprawiedliwości, potem sędzią Sądu Najwyższego, a do 1948 urzędnikiem w Ministerstwie Kultury i Sztuki.
Zwiedził wiele krajów, m.in. Niemcy, Szwajcarię, Austrię, Węgry, Włochy, Danię, Francję, odbył podróż do Ameryki Południowej, krótko przebywał w Nowym Jorku.
Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 175, rząd 2, numer grobowca 20).