Wymóg wysokości lotu Z definicji pojazd dokonujący lotu suborbitalnego musi uzyskać wysokość co najmniej 100 km n.p.m. Ta wysokość, znana jako linia Kármána, została wybrana przez Międzynarodową Federację Lotniczą, ponieważ jest to orientacyjnie miejsce, w którym pojazd, aby wygenerować siłę nośną potrzebną do utrzymania się na tej wysokości, musiałby lecieć szybciej niż wynosi prędkość orbitalna.
Orbita W czasie swobodnego spadku trajektoria jest częścią orbity eliptycznej w postaci definiowanej przez równanie orbity. Odległość perygeum jest mniejsza niż promień Ziemi, więc elipsa przecina się z Ziemią, przez co pojazd nie będzie w stanie dokonać orbity. Wielka oś jest pionowa, więc półoś wielka stanowi więcej niż połowię promienia Ziemi, i prawie zawsze jest mniejsza niż promień.
Prędkość, zasięg, wysokość Aby zminimalizować wymaganą delta-v (astrodynamiczną wartość determinującą wymaganą ilość paliwa), część lotu dokonywana na dużej wysokości odbywa się z wyłączonymi rakietami (technicznie rzecz biorąc, jest to swobodny spadek, nawet przy wznoszącej trajektorii).