Maksymalna prędkość lotu jest osiągana na najniższej wysokości trajektorii swobodnego spadku, zarówno przy jej początku jak i końcu.
Jeśli celem jest samo „osiągnięcie przestrzeni kosmicznej”, na przykład aby wziąć udział w konkursie Ansari X Prize, poziomy ruch nie jest konieczny. W tym przypadku najniższe wymagane delta-v to około 1,4 km/s, dla lotu suborbitalnego z maksymalną prędkością około 1 km/s. Wolniejszy ruch, z krótszym swobodnym spadkiem, wymagałby większego delta-v.
Dla porównania – niska orbita okołoziemska (LEO), o wysokości około 300 km, wymaga prędkości około 7,7 km/s, przy delta-v około 9,2 km/s. Wprowadzenie ciala nawet na niską orbitę 100 km wymaga ok. 20 razy większej energii niż samo wyniesienie na taką wysokość.
Dla lotów suborbitalnych pokonujących odległości poziome, maksymalna prędkość i wymagana delta-v są między tymi z lotu pionowego a LEO. Maksymalna prędkość na niskich końcach trajektorii składa się ze składowych poziomej i pionowej. Im dalszy ma być lot, tym obie składowe muszą być większe, i tym większa jest wysokość maksymalna. Dla rakiety V2, osiągającej przestrzeń kosmiczną, ale z zasięgiem około 300 km, maksymalna prędkość to 1,6 km/s.